Ruben keek al geruime tijd al het eten uit onze mond en had soms zelfs bijna wat te pakken (Hmm, lekker, mergpijpjes!

)
Op een gegeven moment moet je dan als ouder je plannen bijstellen. Waar ik in het begin aangaf tot 6 maanden te willen wachten met bijvoeding, was het al snel duidelijk dat dat helemaal geen optie zou zijn. Ik was het al snel met Bert eens dat je een kind niet nog 2 maanden kan laten meekwijlen en happen en het niet ook wat in zijn mond te stoppen. Kortom, Ruben is aan de bijvoeding. Op dit moment nog echt naast de flesvoeding en met een paar theelepeltjes is het ook gedaan, maar uiteindelijk wordt Ruben net zo'n goede eter als zijn vader natuurlijk
Het eerste hapje was bloemkool, dat is beduidend minder lekker dan sperzieboontjes, maar worteltjes vindt Ruben het allerlekkerst (we zijn met groenten begonnen, fruit volgt later). Logisch, want dat is natuurlijkbehoorlijk zoet
Vandaag zijn we naar het consultatiebureau geweest en daar beaamde men inderdaad dat het in ons specifieke geval beter was om bijvoeding te geven. Ik kreeg zelfs een compliment dat ik met de groente begonnen was

Ja, ik word ooit nog eens een goede moeder

Ruben is zo goed als goedgekeurd, alleen mag de kinderfysiotherapeut langskomen om te oefenen met Ruben. Hij weigert nog steeds zijn hoofd op te tillen als hij op zijn buik ligt (dat is al vier maanden zo) en dat moet hij toch echt gaan doen. Ik ben benieuwd.
De prikjes waren geen probleem, die zaten in zijn benen voordat hij er erg in had. Over zes maanden komt de volgende serie pas, dus we hebben dit voor de komende tijd gehad.
Meneer was goed gegroeid qua lengte en ook zijn gewicht was keurig. Hij heeft nog steeds wel overduidelijk het postuur van zijn vader, maar daar heb ik niet zoveel moeite mee, hij heeft namelijk
BRUINE ogen

En die heeft ie van mij