Troels Zin

Nouja, rust. Nog behoorlijk regelmatig wordt er aan de fundering van Purks huisje gewerkt, tot groot ongenoegen van Purk zelf Gelukkig worden tijdens de werkzaamheden de armpjes en beentjes en het kontje goed bij elkaar gehouden, als de bouwvakkers naar huis zijn moeten dan toch de benen gestrekt worden En ja, dat is altijd tegen de ribbenkast aan


Vandaag mochten we ons weer melden in het ziekenhuis. Eerst een groeiecho en daarna de afspraak bij de gynaecoloog. Na de groeiecho bleek dat de kleine het evenbeeld van Bert is, de beentjes zijn nog steeds bovengemiddeld lang en het is een heel slank kindje. En wonder boven wonder, door het niet meer overgeven voel ik me niet alleen prettiger, maar is die kleine ook flink aan het groeien. Waar in Hengelo nog gesproken werd over een percentiel van 20, wordt er nu zelfs gesproken over p 40 Van alle data die tijdens de echo op het scherm langskwamen, was er geen enkele die meer dan een week verschil in uitgerekende datum aangaf, dus dat is wel erg fijn!


In ieder geval zijn we de kerstdagen zonder kleer- of andere scheuren doorgekomen en zoals het er nu naar uitziet gaan we ook zeker geen 2007-kindje krijgen. En om nou de eerste te zijn in 2008, nah, die intentie heb ik niet, dus zolang mijn vreetbuien (Bert, ik heb zin in kroepoek, Bert, ik heb zin in appelkoeken, Bert, ik heb zin in...) er niet toe leiden dat ik straks een 10-ponder ga baren, mag die kleine nog rustig blijven zitten Ook een fijne bijkomstigheid is dat ik nog steeds niet terug ben op mijn startgewicht, dus blijkbaar zijn die calorietjes ook echt nodig voor onze lichaampjes


7 Januari mogen we ons weer melden, dan weer bij de eigen gynaecoloog. Ik ben benieuwd of die nog wat doorkrijgt van wat we vandaag aangegeven hebben, het is in ieder geval niet op de zwangerschapskaart genoteerd.

Gisteren was het weer tijd voor een bezoekje aan het ziekenhuis. Keurig de trappelkaart bijgehouden, dus die meegenomen.

Het begon al goed Mijn bloeddruk was verbazingwekkend laag, zelfs na 2 keer opmeten. Verder dan 110 om 50 kwamen we toch echt niet en ook mijn gewicht is niet toegenomen, ondanks de hoeveelheid extra eten die ik de afgelopen dagen verorberd heb. Maarja, een kniesoor die om dat laatste zeurt


Toen werden we binnengeroepen voor de controle. Bij een (denk ik) heel lief arts-assistentje wat ik nog nooit gezien had. Ik heb toen maar heel keurig (vond ik zelf tenminste) aangegeven dat het niets met haar te maken had, maar dat ik in verband met de gebeurtenissen van de afgelopen week toch echt graag mijn eigen gynacoloog wilde spreken en dat dat ook afgesproken was. Dus toen mochten we weer terug naar de wachtkamer om vervolgens wel bij de juiste persoon aan te komen.


Daar begon het gesprek erg goed "Gefeliciteerd, je bent 34 weken zwanger". Ja, dat weet ik, ik houd dat zelf ook wel een beetje bij, zeker na de afgelopen dagen. We moesten hoe dan ook die 34 weken halen Dat was ook zo'n beetje het enige positieve aan het gesprek. Ik gaf aan dat ik er heel veel moeite mee heb hoe mijn lichaam nu reageert en dat ik daar niet op kan vertrouwen. De stress omdat Purk eerder zou willen komen, de veranderingen in mijn gemoedstoestand en het niet meer overgeven, het is niet echt goed te behappen voor me. Waar ik me ingesteld had op een bevalling ergens bij week 42, moet ik mezelf ineens gaan pinnen op een vroegtijdige bevalling met alle mogelijke gevolgen van dien.

Halverwege mijn verhaal werd er bruut ingegrepen. Ik heb geen weeen gehad, en ik moest me helemaal geen zorgen maken, want Purk kwam er nog lang niet uit. Die weeen die ik voel zijn geen weeen, dat zijn gewoon harde buiken en ik moet me maar eens in gaan lezen in hoe een bevalling op gang komt, want weeen nemen niet af en hebben een sneeuwbal effect. Of ik al wel een boek had gelezen over de zwangerschap. Ja, Zwangerschap voor dummies, het boek over zwangerschap en bevallen van Babyboom (BabyZapboek geloof ik), Duik in je weeen, De bevalling van je eerste kind en zelfs hele stukken uit het boek Bevallen en Opstaan wat mijn moeder heeft gelezen toen ze zwanger was van mij.

Totaal overrompeld werd er vervolgens voorgesteld om mij een nacht op te nemen in het ziekenhuis zodat vervolgens thuismonitoring ingeschakeld kon worden, dan was er wat meer controle en kon ik uit de impasse komen dat Purk snel zou komen (bij thuismonitoring komt er elke dag iemand thuis om je bloeddruk, temperatuur, hartslag en dergelijke op te meten en word je elke dag aan de CTG gelegd om te kijken hoe het met de baby gaat). De knoop werd maar meteen door de gynacoloog doorgehakt, om 5 uur mocht ik me komen melden op de afdeling.

Daarna werd er nog een echo gemaakt. Wederom keurige waardes, redelijk goed op de curve, maar het blijft een erg licht kindje. Het is wel duidelijk een baby van Bert, want het bovenbeentje was wat erg groot (maar volgens ons niet helemaal goed gemeten ). Het zou toch wat zijn: het buikje komt half februari, maar het bovenbeentje al halverwege januari. Bijzonder kindje krijg je dan.

Vervolgens een nieuwe afspraak gemaakt voor een groeiecho voor volgende week vrijdag en toen was het op weg naar huis om spullen te pakken.


Eenmaal thuisgekomen begon het eigenlijk pas tot me door te dringen wat er allemaal besproken was. Hormonen dat dat pas zo laat komt? Bert heeft me onderweg al wel een aantal keer gevraagd of ik het wel eens wat met een ziekenhuisopname, maar ik weet niet eens of ik daar wel op geantwoord heb

Maarja, thuis aangekomen voelde ik me eigenlijk behoorlijk voor gek gezet. Een verloskundige, 2 gynacologen en 2 arts-assistenten in een week tijd die het telkens hebben over "weeenremmers", "rustig aan doen hoor, neem liever nog een stapje terug", "als je week 34 maar haalt", "na donderdag gaan we niet meer remmen", "donderdag zal je nu wel halen" en "de kleine moet echt nog wel even blijven zitten", is er nu ineens niets aan de hand en zit ik alleen mijzelf te verbeelden dat de bevalling op komst is? Ik moet me maar eens gaan inlezen, want ik heb geen weeen (waarom is dat dan wel door al die mensen gezegd en heb ik dan vrijdag die Diclofenac gehad?) en Purk kan dus alsnog wel besluiten met week 42 pas te komen (waarbij wel de opmerking werd gemaakt dat ze voor week 39 niet zullen inleiden, maar daarna eventueel al wel).

Waar ik eerst behoorlijk boos werd toen ik doorhad wat er gebeurd was, was ik niet lang daarna behoorlijk verontwaardigd. Als er dan toch niets aan de hand is, waarom dan een ziekenhuisopname en thuismonitoring? Als ik van het idee afgebracht moet worden dat er wat aan de hand is, dan kan je toch ook gewoon zeggen "nou, we hebben het een weekje aangekeken en het ziet er naar uit dat de boel weer rustig is, dus je hoeft je niet meer druk te maken, als het zo doorgaat kan Purk best pas over 5 weken komen", in plaats van "je maakt jezelf gek en we gaan je opnemen zodat je ziet dat er niets aan de hand is".


Toen Bert mij dus kwam halen heb ik dan ook aangegeven dat ik niet naar het ziekenhuis wilde en dat ik me behoorlijk belachelijk gemaakt voelde. Bert heeft vervolgens met Alnatal gebeld om te vragen wat te doen en om meer uitleg te vragen. Helaas waren de artsen bezig met de overdracht, maar rond 6 uur zouden we teruggebeld worden. Rond half 7 heeft Bert dus nog maar een keer gebeld. Er was geen medische noodzaak om mij op te nemen en in de thuismonitoring op te nemen, het zou inderdaad puur gaan om het voor mij te behappen te maken. Al met al was ik dus heel blij dat ik besloten had niet te gaan. Prima als er niets aan de hand is, dan kan ik weer gewoon doen en laten wat ik al die tijd al deed en liet en kan ik gewoon doen waar ik zin in heb. Ik hoef me niet extra rustig te houden en in alle haast op zoek te gaan naar prematuurkleertjes en samen met Bert in alle haast thuis alles geregeld te krijgen. Ik stel me gewoon in op voorweeen, oefenweeen, harde buiken, spieroefeningen van de baarmoeder en een bevalling die nog wel even op zich laat wachten. Iets waar je je prima op in kan stellen als het meteen duidelijk geweest zou zijn wat het precies is.


En de volgende afspraak waar ik vandaag voor moet bellen? Die laat ik denk ik even lekker bij een andere gynacoloog inplannen

werd het ineens spannend...


Want tijdens een logeerpartijtje in Haaksbergen besloot Purk ineens dat het toch wel tijd werd om te laten weten dat de uitgang gezocht werd. Om half 5 's nachts kwamen in het ziekenhuis in Hengelo aan, waar het CTG-apparaat (dit registreert contracties van de baarmoeder, de hartslag van de baby en de bewegingen van de baby) toch behoorlijk uitsloeg op een te regelmatige tijd. Zeker als je slechts 33 weken zwanger bent.

De stress sloeg pas helemaal toe toen gemeld werd dat de gynacoloog wakker gemaakt zou worden om overleg te plegen over weeenremmers, maar gelukkig (want pilletjes hebben bij mij toch niet het gewenste effect), was dat niet nodig. Op het moment van schrijven van dit stukje zit Purk nog steeds keurig in mijn buik en dat zal in ieder geval het geval zijn tot aanstaande donderdag, wanneer ik 34 weken zwanger ben (tot 34 weken is het zinvol om de bevalling tegen te gaan vanwege het rijpen van de longetjes).


Vanochtend hebben we voor de zekerheid maar vast de geboortekaartjes besteld en ook de kinderkamer is nu weer leeggeruimd nadat deze weer helemaal volgepropt was allerlei spullen. Ook in de rest van het huis wordt er meer en meer opgeruimd, ik ben niet de enige die last heeft van nesteldrang.


Aanstaande donderdag is het weer tijd om me te melden in het ziekenhuis, met een ingevulde trappelkaart. Op een trappelkaart houd je bij wanneer en hoeveel je de baby voelt bewegen. Ik mag zo'n kaart bijhouden nadat ik aangaf dat het ADHD-ertje in mijn buik meer op een grijs muisje begon te lijken.